آنگاه که شلمچه از دل فریاد کشد که:

قصه نیست، روایت نیست، یک واقعیت است، واقعیتی که در گمنامترین روزهای تاریخ رقم خورد تا خاک سرخ شلمچه به دامن میهن عزیزمان بازگردد. هنوز حماسه یاران ورد زبانهاست. مردانی از قبیله عاشورائیان با همتی به بلندای آسمان.

سلام بر شلمچه

سلام بر تو ای شلمچه، سلام برتو و بر خاک پاک تو.

سلام و درود آسمانی بر ستارگان خونین بالت

که در خاک تو، پر فروغ تر گشتند.

سلام بر تو و بر آن مرغان عاشقی که در عروجی خونین رفتند تا طعم آزادی و رهایی را برای ما به ارمغان آورند و آوردند ولی خود در این راه، عاشقانه سوختند و دم بر نیاوردند.

ای سرزمین گمنام براستی که هیچ مانعی نتوانسته و نخواهد توانست ما را از تو جدا کند.

ای شلمچه! ای بزرگترین همایش زخم خون و آتش، ای سرزمین حماسه و فتح و دلیری، چقدر باشکوهی. تو، تو آن شلمچه ای هستی که هنوز هم بوی شهادت می دهی، بوی خون و باروت.. ای شلمچه! چفیه هایمان هنوز هم بوی نماز شب های شهیدان را میدهد.

بوی غیرت، بوی شجاعت، بوی ایثار، بوی مردانگی و حرّیت.

کافیست گوش و چشم دلمان را باز کنیم.

آیا نمی شنوی فریادهای پرخروش یامهدی(عج) و یازهرا(س)ی بچه ها را در شب عملیات کربلای5 که هنوز هم به گوش می رسد.

راستی شلمچه! آن شب را یادت هست.  شب عملیات کربلای5 را می گویم، آری شب جمعه بود، عملیاتی که با رمز مقدس یازهرا(س) شروع شد.

اگر تمام مردم آن شب را از یاد ببرند تنها تو هستی که آن شب را به یاد داری.

ای شلمچه! با تو سخن می گویم، من تو را می شناسم و باتمامی خاطرات و فریادهایت آشنایم.

ای شلمچه! تمام لاله هایت سوختند و ما را در فراغشان سوزاندند. تمامی آفتابگردانهایت زخمی هستند. شقایقهایت مفقودالاثر گشتند و گلهای اقاقیایت شیمیایی.

آری تنها اینها با نام و یاد و خاطراتت آشنایند.

ای شلمچه! تویی که به هر گوشه از خاکت می نگرم، تکّه ای از خورشید را می بینم که قطعه قطعه شده بر خاکت افتاده، آری تو را باید پاره ای از بهشت نامید.

ای شلمچه! آیا دوست داری که باز هم قدوم مبارک آن بسیجیان را بر خاکت حس کنی. پس منتظر باش، منتظر روزی که خونخواه حسین(ع) قدم در خاکت گذارد و به درددلهایت گوش کند و قاصدکهایت تمام آنچه را که بر تو و بر آنها گذشته برای مولایشان بازگو کنند. هر چند که خاک سرخ و آغشته به خون تو گواه این بی عدالتی و ظلمهاست.

آنگاه که تمامی ریگها، رملها و نخلهای شلمچه، بغض چندین ساله خود را خالی کنند و هق هق هایشان را به گریه تبدیل کنند.

آنگاه که شلمچه از دل فریاد کشد که:

قصه نیست، روایت نیست، یک واقعیت است، واقعیتی که در گمنامترین روزهای تاریخ رقم خورد تا خاک سرخ شلمچه به دامن میهن عزیزمان بازگردد. هنوز حماسه یاران ورد زبانهاست. مردانی از قبیله عاشورائیان با همتی به بلندای آسمان.

حماسه سازانی که رهایی خاک شلمچه مدیون دلاوری حسینی آنان است.

حسینیانی که سرود سبز رهایی را زیر شنی های تانک فریاد زدند.

مردانی که بیرق خونین رهایی را برافق شهادت برافراشتند تا اسلام زنده بماند.

آری اینگونه است حماسه غیرت و شرف و مردانگی و شجاعت.

وای بر ما که اگر ندانیم براین حماسه سازان، این پروانه های سوخته چه گذشت.

 شلمچه!

تو هرگز از یاد مبر که در خانه ات با جگرگوشه مادرانمان چه کردند.